Профессор мен студенттің оқиғасы елдің сүйіспеншілігіне бөленді

Профессор бірде студенттен былай деп сұрайды: Құдай жақсы ма?
Студент: Иә.
Профессор: Ал сайтан ше?
Студент: Жоқ.
Профессор: Дұрыс. Айта қойшы, балам, жер бетінде зұлымдық бар ма?
Студент: Иә.
Профессор: Айналаңның барлығы – зұлымдық, солай ма?! Барлығын Құдай жаратты, иә?!
Студент: Иә.
Профессор: Ал сонда зұлымдықты жаратқан кім?
Студент: …
Профессор: Жер бетінде ұсқынсыздық, тұрпайылық, дерт, арам пиғыл бар. Солай ма?
Студент: Иә, мырза!
Профессор: Оларды кім жаратты?
Студент: …
Профессор: «Айналаңда болып жатқан дүниелерді тану үшін адамға бес сезім берілген», – дейді ғылым. Айта қойшы, балам, сен Құдайды көрдің бе?
Студент: Жоқ, мырза!
Профессор: Құдайды естідің бе?
Студент: Жоқ.
Профессор: Бір сәт болсын Құдайды сезіндің бе? Оның иісін сездің бе? Ұстап көрдің бе?
Студент: Жоқ.
Профессор: Сен әлі де оның барына сенесің бе?
Студент: Иә.
Профессор: Осыны ескере отыра, ғылым Құдайдың жоқ екендігін айтады. Бұған қарсы қандай уәжің бар?
Студент: Жоқ, профессор. Бірақ менде тек сенім ғана бар.
Профессор: Міне, дәл солай. Сенім – ғылымның ең басты мәселесі.
Бір кезде сұрақты студент қоя бастайды.
Студент: Профессор, суық деген бар ма осы?
Профессор: Бұл не сұрақ? Әрине, бар. Сен ешқашан тоңып көрген жоқсың ба?
(Студенттер жас жігіттің сұрағын келеке қылады).
Студент: Негізі, суық деген жоқ. Физика заңдылығына сүйенсек, суықтың болуы жылылықтың жоқтығынан. «Суық» деген сөзді жылу болмағандықтан ойлап тапқанбыз (аудитория үнсіз қалды). Ал қараңғылық деген бар ма?
Профессор: Әрине, бар. Қараңғылық болмаса, түн қайдан келді?
Студент: Сіз тағы қателестіңіз. Қараңғылық деген жоқ. Тағы да сол жарықтың жоқтығынан. Сіз жарықты кез келген өлшеммен өлшей аласыз. Ал қараңғылықты өлшеу мүмкін емес. Бір ғана сәуле қараңғылықты жоқ қыла алады. Кеңістіктегі қараңғылықтың қанша екенін қайдан білесіз?! Солай емес пе? «Қараңғы» сөзі де – адамның ойлап тапқаны. Енді мына сұраққа жауап беріңізші: өлім бар ма?
Профессор: Әрине.
Студент: Тағы қателестіңіз. Өлім де – өмірдің жоқтығынан.
Профессор: Мұның барлығын не үшін айтып отырсың?!
Студент: Сіз студенттерді «адам маймылдан жаралған» деп үйретесіз. Эволюцияны өз көзіңізбен көрдіңіз бе? (профессор жымиды).
Студент: Барлық үдерісті ешкім көрген жоқ. Демек, сіз ғалым емес, діндар адамсыз. Осында отырған студенттердің бірі профессордың миын көрді ме? Оны ұстап, иіскеді ме? Дәмін көріп пе? Ешкім көрмеген екен. Барлығын ескере отыра, профессордың миы жоқ деп тұжырым жасай аламыз. Лекцияда айтылғанның барлығына қалайша сенеміз?
Профессор: Менің ойымша, жай ғана маған сенулерің керек.
Студент: Міне, көрдіңіз бе! Құдай мен адамды байланыстырып тұрған дүние – СЕНІМ.
Ал бұл студенттің кім екенін білесіз бе? Алберт Эйнштейн.